NaturaPrzyrodaŚrodowisko

Dzień Jeża

Jeż

10 listopada obchodzimy „Dzień Jeża” – święto małego, kolczastego, owadożernego ssaka często żyjącego w okolicy siedzib ludzkich, lasach, zaroślach.

W Polsce występują dwa gatunki: jeż wschodni (Erinaceus concolor), zamieszkujący tereny niemal całej Polski oraz jeż europejski lub zachodni (Erinaceus europaeus), którego granica zasięgu przebiega przez Śląsk, Ziemię Lubuską oraz Pomorze Szczecińskie.

Na wolności jeże żyją od 4 do 7 lat, ale w miastach często giną, zanim skończą dwa lata. A zdaniem badaczy, w 2025 r. dziko żyjących jeży na naszej planecie może w ogóle nie być.

Dlatego właśnie należy je chronić między innymi poprzez zostawianie im miejsc do przezimowania.

Długość głowy i tułowia osiąga 20-30 cm, posiadają krótki 2-5 cm ogonek, mogą ważyć 0,6 – 2 kg.

Ich ubarwienie ma kolor szarobrunatny a po stronie brzusznej biało-szary lub brunatny.

Mają dobry słuch i węch. Ich niezbyt duże uszy są szerokie i dobrze wykształcone.

Spiczasty, bardzo ruchliwy i zawsze wilgotny nos stanowi doskonały narząd czuciowy.

Jeże zawsze najpierw wszystko obwąchują, sprawdzają i oceniają a dopiero potem decydują się na podjęcie działań.

Głośno przy tym sapią i parskają, unosząc co jakiś czas swój ryjek.

Cechą charakterystyczną jeży jest okrywa ciała pokryta kolcami.

Kiedy poczuje się zaniepokojony, specjalne mięśnie pomagają zwinąć mu się w kolczastą kulkę.

Największymi wrogami tych zwierząt są m.in. borsuki, lisy, psy oraz puchacze.

10 listopada to Międzynarodowy Dzień Jeża
Foto: Lasy Państwowe Poznań

Rozwijające się aglomeracje miejskie oraz sieci dróg są dla jeży nie lada wyzwaniem.

Jeże nie potrafią uciec przed pędzącym samochodem.

Jedyne, co mogą zrobić, to przyjąć obronną pozę, która niestety w tym wypadku nie zdaje egzaminu.

Domeną tych zwierząt są nocne wędrówki, w trakcie jednej nocy potrafią przebyć nawet 2 km.

Podczas swoich podróży poszukują pożywienia.

Wbrew krążącej opinii jeże nie noszą na swoich kolcach nabitych jabłek.

Fizycznie nie ma takiej możliwości, nawet gdyby stanęły pod jabłonią i czekały, aż jakieś jabłko na nie spadnie…

Faktem jest, że latem jeże chętnie wzbogacają swoją dietę, zjadając przejrzałe owoce. Natomiast głównym składnikiem diety tych zwierząt są owady, dżdżownice, małe gryzonie, jaja ptaków, żaby, jaszczurki a nawet węże.

Kiedyś uważano, że jeże wybierają jaja z kurnika.

To oczywiście nieprawda, jeże nie pogardzą znalezionym jajkiem jedynie wtedy, gdy jego skorupka jest już pęknięta.

Same nie są w stanie przegryźć nienaruszonej skorupki kurzego jajka.

Jeże, to nasi pożyteczni przyjaciele.

Pomagają w zwalczaniu szkodników i są jednymi z najbardziej rozpoznawalnych dzikich zwierząt żyjących w Polsce.

Jeże bez odpowiedniej ochrony wkrótce wyginą, a wtedy pozostaną w naszej pamięci jedynie jako ilustracje z książek dla dzieci, z nieodzownym jabłkiem na kolczastym grzbiecie