EkologiaNaturaPrzyrodaŚrodowisko

Wiewiórka – ciekawskie stworzenie, które budzi powszechną sympatię i ma swoje święto

Wiewiórka

Okazuje się, że wiewiórki doczekały się swojego święta – 21 stycznia przypada bowiem Dzień Wiewiórki.

Wiewiórki przez wielu traktowane są jako szkodniki, które wygrzebują cebulki roślin w ogródkach, bądź rozsypują ziarna w karmnikach dla ptaków.

Są to jednak zwierzęta o niezwykłym uroku, dlatego chociaż w ten jeden dzień można okazać trochę
serca tym małym drzewnym skoczkom.

Wiewiórki pospolite (Sciurus vulgaris) występują powszechnie na terenie całego kraju.

Od r. 2014 podlegają częściowej ochronie gatunkowej (wcześniej ochrona była ścisła).

W wielu europejskich krajach są wypierane przez „silniejszego” kuzyna, wiewiórkę szarą pochodzącą z Ameryki Północnej.

Wiewiórki często spotyka się w parkach i lasach biegające po pniach lub między drzewami.

Odwiedzają także przydomowe ogrody.

W Polsce wiewiórki mają się całkiem dobrze.

Występują w lasach, spotyka się je w zadrzewieniach i parkach.

Czasem odwiedzają ogrody, zwłaszcza te, które znajdują się blisko miejsc dzikich.

Wiewiórki prowadzą nadziemny tryb życia, na ziemię schodzą głównie w poszukiwaniu pokarmu.

Zasiedlają stare budki lęgowe, duże gniazda i dziuple.

Jednocześnie same budują gniazda w wysokich partiach drzew, np. w rozwidleniu gałęzi.

Tworzą je z patyków, trawy i mchu. Nie gardzą materiałem budulcowym z gniazd ptaków i ich piórami.

Nie mają oporów przed podkradaniem budulców, a także pokarmu dla ptaków pozostawionego w karmniku.

W ciągu jednego sezonu rodzina wiewiórcza może wychować 2-3 mioty potomstwa.

Młode są ślepe, bezradne i całkowicie zdane na łaskę rodziców.

Czym odżywia się wiewiórka?

Wiewiórki chętnie żywią się orzechami, nasionami drzew iglastych ukrytymi w szyszkach, nasionami roślin liściastych (np. klonu i dębu), owocami (np. jagodami borówki czernicy) i młodymi pąkami.

Nie pogardzają grzybami.

Dietę urozmaicają o pokarm pochodzenia zwierzęcego – drobne owady, jaszczurki, ptasie jaja, a nawet pisklęta.

Ogólnie są pożyteczne dla przyrody (w której każdy organizm ma swoje miejsce i rolę do odegrania), ale bywają szkodliwe z perspektywy miłośników ptaków.

Przyczyniają się do rozmnażania drzew, gdyż mimowolnie rozsiewają nasiona.

Pieczołowicie i skrupulatnie rozbudowują swoje spiżarnie zaopatrując je w różnorodne nasiona.

Wybierają bezpieczne miejsca, by nikt nie dobrał się do ich pokarmu.

Robią kryjówki w dziuplach i zakopują nasiona w ziemi.

Miejsca na zapasy wybierają tak starannie i maskują je, iż później same mają problem z odnalezieniem.

Bywają pod tym względem „roztrzepane”.

Dlatego widok wiewiórki skaczącej i biegającej w panice czy kopiącej w ziemi na oślep nie powinien dziwić.

Potrafią przy tym robić harmider.

Wiewiórki nie zapadają do końca w sen zimowy.

Raczej można to określić jako ograniczenie aktywności i przeczekiwanie, gdyż w okresach ocieplenia szukają pokarmu.

Wiewiórki możemy dokarmiać pestkami słonecznika, różnymi orzechami, żołędziami, a nawet suszonymi bananami i innymi owocami

Środowisko wiewiórki

Wiewiórki przebywają w miejscach, w których znajdują się okazałe drzewa (zwłaszcza te, dostarczające wiewiórkom owoców). Ich ulubione gatunki (i rodzaje) to klony, dęby, orzech włoski, leszczyna pospolita i sosna.

Częściej zasiedlają ogród, gdy nie brakuje w nim starych gniazd, starych budek lęgowych, a ptaki są dokarmiane zimą.

Mniejsze budki dla ptaków są bezpieczne, gdyż otwór wlotowy jest zbyt mały dla wiewiórki (typ A i A1).

Ponadto wiewiórkom można zamontować specjalne domki, które przypominają nieco domki dla ptaków.

Zalecane wymiary to 19×19 cm (dno), 40 cm wysokości przedniej ścianki, 43 cm wysokości tylnej ścianki, 8-8,5 cm średnicy otworu wylotowego.

Używa się desek o grubości ok. 20 mm.

Dach powinien być spadowy.

Można go zabezpieczyć przed wilgocią, np. przybijając papę.

Domek należy powiesić na drzewie na wysokości powyżej 3m.

Dodatkowe warunki sprzyjające wiewiórkom:

  • brak w ogrodzie kotów i kun (to jedne z wrogów wiewiórek);
  • ograniczenie stosowania chemii w ogrodzie;
  • dokarmianie (jest trudniejsze, gdyż karmik dla wiewiórek powinien być usytuowany dużo wyżej niż dla ptaków).

Wróg wiewiórki

Choć zręczna i obdarzona ostrymi zębami, wiewiórka ma wrogów.

Bodaj największym jest kuna.

Potrafi doścignąć wiewiórkę zarówno na wiotkich gałęziach, jak i na ziemi, często też atakuje śpiącą w gnieździe.

Wywiązuje się walka, w wyniku której zwykle oba zwierzaki spadają na ziemię, tworząc kłębowisko, ale wiewiórka tylko wyjątkowo wychodzi z niego żywa. Jej groźnym wrogiem jest też jastrząb.

Atakuje znienacka.

Potrafi niepostrzeżenie polować w pobliżu ludzkich siedzib i bywa częstym gościem w ogrodzie, chociaż tego nie zauważamy.

Dla wielu jastrzębi wiewiórki są stałą pozycją w jadłospisie.

Natomiast w pobliżu domostw ich wrogami są koty.

Zagrażają zwłaszcza młodym wiewiórkom i bywa, że jeden kot zabija wszystkie z gniazda mimo rozpaczliwej obrony ze strony matki.

Czy wiewiórki są inteligentne?

Wiewiórki to bardzo inteligentne stworzenia.

Faktem podkreślającym stosunkowo dobrze rozwiniętą inteligencję wiewiórek może być to, iż potrafią one suszyć grzyby.

Wiewiórka po zebraniu takiego grzyba zanosi go do tzw. „suszarni”, którą z reguły stanowią gałązki drzew w okolicach gniazda.

Po ususzeniu grzyb zostaje zjedzony. 

###

irme.pl