Oceanografowie z University of Hawaii, Chungnam National University w Korei Południowej i Scripps Institution of Oceanography na Uniwersytecie Kalifornijskim w San Diego wykorzystali radarowe dane satelitarne do mapowania wulkanów.

Ponieważ duża część dna oceanicznego nie została jeszcze zbadana, nie wiadomo, ile podwodnych wulkanów może znajdować się na dnie morskim.

Według badań tylko 20% dna oceanu zostało zmapowane przez statki.

Według Julie Gevorgian, analityka danych badawczych The Scripps Institution of Oceanography i współautorów badania, przeprowadzono kilka badań, które sugerowały, że na dnie oceanu mogą znajdować się tysiące gór podwodnych.

Nawet wtedy ponad 19 000 nowych gór podwodnych wciąż jest zdumiewających.

Podwodne wulkany lub góry podwodne

Wulkany podwodne powstają podobnie do wulkanów na lądzie w wyniku zderzenia płyt tektonicznych lub erupcji wulkanu.

Seamounts to inna nazwa podwodnych wulkanów.

Znajomość lokalizacji gór podwodnych jest przydatna do ulepszania tras podwodnych i operacji wydobywczych na morzu.

Według komunikatu prasowego opisującego badanie, dwa amerykańskie okręty podwodne zderzyły się wcześniej z górami podwodnymi, co może być niebezpieczne dla załogi.

Naukowcy mogą lepiej zrozumieć płyty tektoniczne i pole geomagnetyczne Ziemi, mapując położenie gór podwodnych.

Według badań wulkany mogą dostarczać informacji o składzie i temperaturze płaszcza Ziemi.

Na prądy głębinowe wpływają góry podwodne.

Kiedy prądy i góry podwodne oddziałują na siebie, prądy są wypychane w górę i niosą zimną wodę.

Zbadanie tego może mieć kluczowe znaczenie, ponieważ zmiany klimatu powodują, że oceany pochłaniają więcej dwutlenku węgla.

Ponieważ góry podwodne są bogate w minerały i mogą służyć jako siedlisko dla różnych form życia morskiego, naukowcy postanowili zbadać i sporządzić mapę jak największej liczby gór podwodnych, aby dowiedzieć się więcej o tym, co kryje się pod powierzchnią oceanu.

19 000 starożytnych wulkanów

19 325 odkrytych gór podwodnych było wcześniej nieznanych nauce.

Góry podwodne nie mogły zostać sfotografowane przez satelity użyte do ich znalezienia, ale można je było zidentyfikować na podstawie różnic w ich wysokościach i przyciąganiu grawitacyjnym.

Według Gevorgiana na świecie może być o wiele więcej mniejszych gór podwodnych.

Góry podwodne o średnicy mniejszej niż sześć kilometrów nie zostaną znalezione, ponieważ rozdzielczość dostępnych danych wysokościomierza wynosi tylko około sześciu kilometrów.

Te maleńkie góry podwodne są trudniejsze do wykrycia w danych wysokościowych, ponieważ mają mniejsze masy i mniejsze sygnatury grawitacyjne.

Na przykład może to mieć miejsce w pobliżu grzbietów, które szybko się rozprzestrzeniają i mają wiele małych wulkanów.

Według Gevorgiana, wcześniejsze badania szacują, że na całym świecie może ich być 50 000, a liczba ta rośnie wraz ze zmniejszaniem się rozmiarów organizmów.

Badanie zespołu Gevorgiana bezsprzecznie przyczyniło się do rozwoju globalnego katalogu gór podwodnych, ale badanie mogłoby pójść dalej dzięki lepszej rozdzielczości danych.

Działania wulkaniczne na dnie oceanu

Nowe góry podwodne znalezione w tym badaniu zostaną dodane do 24 643 gór podwodnych, które zostały wcześniej skatalogowane w katalogu Kim-Wessel z 2011 r., Znanym również jako Global Seamount Database, co daje obecną liczbę 43 454 gór podwodnych.

Według National Oceanic and Atmospheric Administration trzy czwarte całej aktywności wulkanicznej na Ziemi ma miejsce pod wodą.

Erupcje mogą czasami, choć niezwykle rzadko, być niebezpieczne.

Chociaż nie mogą znajdować się zbyt głęboko pod powierzchnią wody, podwodne wulkany mogą powodować tsunami.

Wybuchowe erupcje, takie jak te, które obserwujemy z niektórych wulkanów lądowych, są na ogół rzadkie w przypadku gór podwodnych.

Wynika to z ogromnego ciężaru wytwarzanego przez ciśnienie wody na tych głębokościach.

W konsekwencji, gdy wybucha podwodny wulkan, spowoduje to bierny przepływ lawy wzdłuż dna oceanu.

Te erupcje są zwykle niewidoczne z powierzchni oceanu, donosi Newsweek.

Badanie przeprowadzone przez Gevorgiana i kilku współpracowników zostało niedawno opublikowane w Earth and Space Science.

Opracowanie: irme.pl