Ponad 50% przybrzeżnych lasów namorzynowych na całym świecie grozi wyginięcie do roku 2050.

To wynik pierwszego światowego badania namorzynów przeprowadzonego przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody umieszczoną na Czerwonej Liście Ekosystemów.

Przeczytaj także: Czynniki społeczno-ekonomiczne i biofizyczne przyczyną degradacji lasów namorzynowych

Działalność człowieka

Lasy namorzynowe magazynują miliardy ton węgla, stanowią pokarm dla ryb i zwierząt oraz zapewniają ochronę przed sztormami, przypływami i wzrostem poziomu morza.

Raport został zaprezentowany podczas Międzynarodowego Dnia Różnorodności Biologicznej Organizacji Narodów Zjednoczonych, w którym wzięło udział 250 specjalistów z 44 krajów.

Pokazuje, że aż jedna trzecia systemów namorzynowych na całym świecie jest zagrożona zmianami klimatycznymi.

Eksperci stwierdzili, że 19,6% ocenionych namorzynów jest obarczonych wysokim ryzykiem, co oznacza, że ​​sklasyfikowano je jako zagrożone lub krytycznie zagrożone, co wskazuje na poważne ryzyko zawalenia się.

Oprócz industrializacji, zanieczyszczenia, budowy tam i działalności człowieka, namorzynom zagraża podnoszący się poziom mórz i wzrost częstotliwości potężnych burz spowodowanych zmianami klimatycznymi.

Trzydzieści trzy procent ocenionych ekosystemów namorzynowych jest zagrożonych zmianami klimatycznymi.

Lasy namorzynowe w południowych Indiach, na Sri Lance i na Malediwach są szczególnie wrażliwe z powodu działalności człowieka, która jest główną przyczyną ich utraty.

Systemy wokół Malezji, Papui Nowej Gwinei, Filipin oraz środkowego Pacyfiku i wschodniego Trójkąta Koralowego uznano za zagrożone.

„Ekosystemy namorzynowe wyróżniają się zdolnością do zapewniania ludziom podstawowych usług, w tym ograniczania ryzyka katastrof na wybrzeżach, składowania i sekwestracji dwutlenku węgla oraz wsparcia dla rybołówstwa. Ich utrata będzie katastrofalna dla przyrody i ludzi na całym świecie” – stwierdziła Angela Andrade, przewodnicząca komisji IUCN ds. zarządzania ekosystemami.

Namorzyny, które występują na całym świecie, składają się z setek różnych gatunków drzew i roślin, które rosną wzdłuż tropikalnych wybrzeży i zapewniają osłonę szerokiej gamie dzikich zwierząt.

Żyją tu różne gatunki, w tym leniwce, dzikie psy afrykańskie i tygrysy, a także służą jako miejsca identyfikacji ryb.

Z badania wyłączono namorzyny na Hawajach i w południowo-wschodniej Polinezji, ponieważ nie stanowią one naturalnej części ekosystemów.

Przeczytaj także: Różnorodność biologiczna w obliczu kryzysu klimatycznego

Ochrona ekosystemu namorzynowego

Według badania ochrona ekosystemów namorzynowych będzie kluczowa dla ograniczenia skutków zmiany klimatu, ponieważ solidne namorzyny są w stanie wytrzymać podnoszący się poziom mórz i zapewnić ochronę przed huraganami, tajfunami i cyklonami w głębi lądu.

W przypadku braku poważnych zmian w polityce podniesienie się poziomu morza i zmiany klimatyczne wyeliminują prawie połowę z przewidywanych na świecie 147 000 kilometrów kwadratowych pokrywy lasów namorzynowych, czyli obszaru odpowiadającego Nepalowi.

Wyniki tego badania, które identyfikują główne czynniki przyczyniające się do degradacji namorzynów, mogą pomóc w ukierunkowaniu przyszłych krajowych ocen i działań mających na celu ochronę i odbudowę tych delikatnych ekosystemów.

Naukowcy sugerują również sposoby łagodzenia skutków podnoszenia się poziomu morza, w tym ochronę przepływów osadów, ochronę lasów, rekultywację utraconej ziemi i umożliwienie wzrostu namorzynów w głębi lądu.

„Czerwona lista ekosystemów zapewnia jasne ścieżki, w jaki sposób możemy odwrócić utratę lasów namorzynowych i chronić te delikatne ekosystemy na przyszłość, pomagając z kolei chronić różnorodność biologiczną, stawić czoła skutkom zmiany klimatu i wesprzeć realizację Globalnych ram różnorodności biologicznej.” – powiedziała Andrade.

Opracowanie: irme.pl